" دست نوشته های مجهول "

"سال نو خورشیدی مبارک"

green-grass — Wed, 19 Mar 2008 22:11:18 GMT

ذهنم قفل کرده. چیزی به ذهنم نمی رسه که بخوام بگم. فقط اینکه امسال سال موش هستش. پارسال که سال خوک بود اونجوری که این پایین تعریفشو می کرد نبود. تا ببینیم امسال چطور پیش میره...

خوک آخرین حلقه دوازده گانه سال هاست و در بطن خود زندگی دو باره با تمام شور و شرش را دارد. هرچه تلخی و نگرانی و اصظراب در سال های بز و میمون و خروس و سگ وجود داشت در سال خوک جایش را به آرامش و شادی و راحتی می دهد.

امیدوارم سال خوبی رو همراه با موفقیت و سربلندی در کنار خانواده تون داشته باشید.

"سال ۱۳۸۷ خورشیدی مبارک"

سنگ قبر

green-grass — Wed, 19 Mar 2008 19:47:18 GMT

می خواستم از چهارشنبه سوری و اتفاق های دیشب بنویسم ولی الان دیگه حوصله شو ندارم.

امروز پس از دو ماه که از فوت خالم میگذره تازه برای اولین بار بود که سر خاکش می رفتم. زمانیکه سر قبرش رسیدم تازه فهمیدم که خاله جون رو دیگه نمی بینم و من تو این دو ماه فقط خودمو گول می زدم ، به خودم وانمود میکردم که اتفاقی نیفتاده و همه چیز مثل قبله و از همه چیزهایی که منو یادش مینداخت دوری می کردم برای همین بود که قبل از شروع کلاس ها رفتم گرمسار ، چون می خواستم از مشهد دور باشم که یادش نیفتم حتی از وقتی که مشهد اومدم هم جرات ندارم برم خونه مادرجون که مبادا یادش بیفتم. لحظه خیلی سختی بود. به مادرم حسودیم می شد چون مثل اون جرات گریه کردن رو نداشتم. فقط بقض گلومو بسته بود و هر چند لحظه یک بار قطره اشکی از چشمام بیرون می زد که اونم دور از چشم بقیه با آستینم پاک می کردم. میترسیدم جلوی پدرو مادرم گریه کنم و داد بزنم و خالمو بخوام، ولی از داخل داشتم منفجر می شدم ولی جز سکوت کار دیگه ای از پسم بر نمی اومد.

امروز این اتفاق باعث شد جراتشو پیدا کنم و بتونم به خاطراتم با خاله جون فکر کنم و به یادش تو خلوت خودم گریه کنم.

خاله جون:دیشب خیلی جات خالی بود، بالاخره دایی محمود هم داماد کردیم. خانومش هم همونطور که دوست داشتی دکتره. سلام منو به پدر جون برسون.

عیدت مبارک.

برسنگ قبر من بنويسيد خسته بود اهل زمين نبود نمازش شكسته بود

برسنگ قبر من بنويسيد شيشه بود تنها از اين نظر كه سراپا شكسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد پاك بود چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد اين درخت عمري براي هر تيشه و تبر دسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد كل عمر پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود

پارسا - کوچه تنهایی خیال

از همایش ورم پستان تا خوابگاه امیر کبیر

green-grass — Sat, 08 Mar 2008 10:43:18 GMT

سلام

چند وقت پیش واسه یک همایش با بچه ها رفته بودیم تهران. ولی دیر رسیدیم و نتونستیم به همایش برسیم. برای همین تصمیم گرفتیم بریم و یه گشتی تو تهران بزنیم که حداقل اگه همایش نرفتیم یه گردشی کرده باشیم. یکی از بچه های تهران هم که همراهمون بود بردمون تجریش و حسابی گردوندمون، دست آخر هم رفتیم پاساژ تندیس. جای خیلی قشنگی بود و واقعا خوش گذشت. این سفر نظرمو در مورد این شهر عوض کرد. تازه پس از سالها فهمیدم تهران واقعا جای بدی نیست. یادم میاد قدیما هر وقت با خانواده قرار بود بریم تهران من به یه بهانه ای از رفتن فرار می کردم. حتی عروسی پسر عمه ام هم چون تهران بود نرفتم ( البته بماند که من اصولا با عروس مشکل دارم و همیشه دنبال دودره کردنشم. ). نمی دونم چرا ولی از قدیم از تهران خوشم نمی اومد.

خلاصه بگذریم... همینطور مشغول گشتن بودیم که یهو متوجه شدیم دیگه دیر شده و وقت نمیشه برگردیم. خوشبختانه دوست یکی از بچه ها دانشگاه امیر کبیر درس می خوند و تونستیم اونشب رو اونجا بمونیم. از خابگاه ۱۴ طبقه و امکانات و دیگر عجایب خوابگاه که بگذریم، من با بچه های خوابگاهش خیلی حال کردم. آخه بچه های خیلی باحالی بودن. راستی از بین حرفهاشون چیزی شنیدم که خیلی برام جالب بود واون اینکه تاقبل از عید دو تا امتحان میان ترم داشتن. اونوقت ما قبل از عید به جز دو تا کلاس دیگه هیچ کدوم از کلاسامون درست و حسابی تشکیل نشدن و قراره 20 ام هم تعطیل کنیم. و این برای ما واقعا باید جای تاسف داشته باشه. دوباره یاد حرف دکتر اسدی استاد بیو شیمی مون می افتم : بچه ها من تعجب می کنم به جای اینکه شما که پول دادین منو بکشین سر کلاس از من استفاده کنین من باید شمارو بزور بکشم سر کلاس بهتون درس بدم ... .

در ضمن ۲۰ ام دارم میرم مشهد.

"سپندارمذگان" مبارک

green-grass — Tue, 19 Feb 2008 18:13:18 GMT

۲۹ بهمن روز عشق ایرانی "سپندارمذگان" رو با یه روز تاخیر به همه عاشقان ایرانی تبریک میگم.

green-grass — Mon, 11 Feb 2008 04:47:01 GMT

زیاد حوصله نوشتن ندارم. فقط اومدم بگم که هستم. نمی دونم چرا تو این چند ماه اخیر اینقدر خبر بد میشنوم!

واقعا قدر اطرافی هاتون رو بدونین. شاید اون زمانی که داری با یکی خیلی عادی حرف میزنی آخرین باری باشه که می بینیش و صداشو میشنوی . ممکنه با از دست دادن عزیزی تازه متوجه بشی که خیلی بیشتر از اونی چیزی که فکرشو می کردی دوستش داشتی. پس همین حالا یک نگاه به اطرافت بکن و فکر کن اگه یکی از اطرافی هات برای همیشه از پیشت بره و ترکت کنه چه احساسی بهت دست میده... اونجوری شاید بیشتر قدرشو بدونی.

دوران سخت و شیرین امتحانات

green-grass — Mon, 28 Jan 2008 18:26:18 GMT

زمان امتحاناتو با همه سختی هاش خیلی دوست دارم. نمی دونم چرا ولی خوب روزای قشنگ و جالبیه و خیلی حال میده، بخصوص شب امتحان سر جزوه خواب بردن هاش.

خدا جون دمت گرم

green-grass — Thu, 17 Jan 2008 15:52:18 GMT

این سرما که این مدت همه جا رو گرفته، هیچ سودی نداشته بوده باشه، بدرد ما که خیلی خورد. انگار اصلا خدا هوا رو واسه ما سرد کرده بود. نمی دونم اگه این دو هفته قبل از امتهانا تعطیل نمی شد چه کار می خواستیم بکنیم. تو این یک هفته ای که از تعطیلات میگذره تقریبا هر روز فیزیولوژی می خوندم ولی هنوز به نصف هم نرسیدم، حالا آناتومی و ماهی هم بماند.

راستی حال پیمان و سهیل هم خوب شده و انشاا... ترم دیگه دوباره بر میگردن دانشگاه. این حوادث باعث میشه بیشتر قدر دورو بری هامونو بدونیم.

حمید جان راحت بخواب

green-grass — Fri, 28 Dec 2007 10:55:18 GMT

پریروز تو قطار در حال اومدن به گرمسار، یک sms از یکی از دوستام بهم رسید که متنش این بود:

نمی دونم چرا من باید این خبر بدو به همه بدم. دوست خوبمون، حمید میرزایی بر اثر تصادف دار فانی را وداع گفت. حال پیمان طوطی و سهیل لشگری هم وخیمه، واسه زنده موندنشون دعا کنین.

واقعیتش پیمان و سهیل روگرچه زیاد باهاشون سلام و علیک نداشتم ولی می شناختمشون. اما حمید رو به اسم نمی شناختم و تا زمانی که گرمسار رسیدم و از بچه ها پرسیدم نمی دونستم کی بوده.

فردا صبح همون روز رفتیم دماوند تشییع جنازه حمید. برای اولین بار بود که تو یک تشییع جنازه شرکت می کردم. و برای اولین بار بود که برای فوت کردن یک نفر اینطوری گریه می کردم البته زیاد به خاطر خودش نه ( چون می دونستم الان یه جای بهتری نشسته و راحت شده )، از گریه های پدر و مادر و برادرش بود که واقعا دلم به درد می اومد و بی اختیار اشک از چشمام سرازیر می شد.

بچه ها می گفتند پنج روز قبل برای اولین بار و آخرین بار رفته بود مشهد زیارت امام رضا و تازه دو روز بود که برگشته بود. خلاصه خوشو آماده کرده بود و پاک از این دنیا رفت.

سهیل زیاد وضعش خراب نیست و پیمان هم بهتر شده و حالا دیکه واسه نفس کشیدن به دستگاه احتیاج نداره و خودش نفس می کشه ولی هنوز تو کماست. امیدوارم زود تر حالشون خوب بشه و سالم برگردن پیشمون.

خدا جون ازت می خوام به بزرگی خودت گناهای حمید رو ببخشی و پیمان و سهیل رو سالم بهمون برگردونی.

Happy Christmas

green-grass — Tue, 25 Dec 2007 07:04:18 GMT

" کریسمس و سال نو میلادی مبارک "

green-grass — Mon, 24 Dec 2007 20:50:18 GMT

سلام

در این ۶۵ روز دوری از دفترچه خاطرات اتفاقهای زیادی برام افتاد که وقت نکردم از هیچ کدومشون حرفی بزنم. ولی حالا که پس از سه ماه دوری از خونه برگشتم مشهد وقت مناسبیه تا تلافی این مدت خاموشیمو در بیارم.

1. در تاریخ 24/8/86 سگم ( ریکی ) 6 تا توله زایید که متاسفانه چون پدر و برادرم زمان زایمان رو فراموش کرده بودند و براش جای مناسب درست نکرده بودند و بدلیل خیس بودن زمین هر 6 تاشون مردن. این موضوع واقعا ناراحتم کرد.

2. یک هفته بعد از مردن توله هام پدر یکی از همکلاسیام ( داوود ) فوت کرد. یادم میاد هیچ وقت ازش ( به دلایلی ) خوشم نمی آمد ولی پس از این اتفاق واقعا رابطه ام باهاش تغییر کرده. شاید یه جور حس هم دردیه، به هر حال خدا بهش صبر بده، آخه تو این سن خیلی سخته.

3. هم زمان با این اتفاق( فوت پدر دوستم ) یعنی حدود یک ماه پیش از کانون اومدم بیرون آخه خیلی بیشتر از اون چیزی که فکرشو می کردم وقتمو می گرفت. و در ضمن پول زیادی هم نمی دادن ( هر دو هفته 20 هزار تومان که به نسبت وقتی که میزاشتی خیلی کم بود ). تو یک ماهی که اونجا بودم 60 هزار تومان در آوردم که تقریبا نصفش رو از نمایشگاه دانشکده، کتاب خریدم که اگه پول ماله خودم نبود عمرا این کارو می کردم. از حق نگذریم گرچه کم بود ولی خیلی برکت داشت.

4. و اما مهمترین اتفاقی که این ترم برام افتاد. اول ترم هم اتاقی های پارسالم اومدن سراقم که منو به زور با خودشون ببرن خونه یی که گرفته بودن تا هم خونه شیم، چون با یکی خونه گرفته بودن که باهاش نمی ساختن و چون هم ترمی من بود و یک نیم ترمی با هم هم اتاقی بودیم خوب میشناختمش فکر کردن اگه من برم اونجا مشکلشون حل میشه. خلاصه با اینکه به هیچ عنوان نمی خواستم از خوابگاه برم ولی اونقدر اسرار کردن تو رودربایستی افتادم و مجبور شدم باهاشون برم. منم بر خلاف میلم به خوانوادم دروغ گفتم که هنوز خوابگاهم چون به دلایلی باید خوابگاه می موندم وخونه نمی گرفتم. ( البته تا اینجای داستان قبل از پست قبلیم بود ولی چون خانوادم ازش خبر نداشتند گفتم بهتره اینجا هم ننویسمش تا یه وقت اتفاقی یه آشنایی ... ولی حالا که تصمیمم عوض شد که همه چیزو بگم ). دو ماه از اومدنم به خونه گذشت، تو این مدت خیلی سختی کشیدم چون واقعا تنها شده بودم و از کارهای هم خونه ای هام هم اصلا خوشم نمی اومد. تا اینکه دیگه خسته شدم و نتونستم تحمل کنم و دو هفته پیش از خونه بیرون اومدم و برگشتم خوابگاه پیش دوست خوبم سید جعفر.

خلاصه نگفتن یک " نه " ی قاطع گرچه تو این دو ماه برام سخت و گرون تموم شد ولی تجربه و درس خیلی خوبی شد برای آیندم که دیگه برای یک نه گفتن تو رودر بایستی نمونم.

خدای بزرگ می فرماید

ای فرزند آدم

ملائکه من شب و روز مواظب تو هستند، آنچه را می گویی و انجام می دهی، کم یا زیاد، همه را می نویسند. آسمان بر آنچه از تو دیده شهادت می دهد و زمین بر آنچه روی آن انجام داده ای گواهی می دهد. خورشید و ماه و ستارگان بر آنچه می گویی و عمل می کنی شهادت خواهند داد. خود نیز بر قلب و بر اعمال مخفی تو آگاهم.

پس از خودت غافل مباش!