می خواستم از چهارشنبه سوری و اتفاق های دیشب بنویسم ولی الان دیگه حوصله شو ندارم.

امروز پس از دو ماه که از فوت خالم میگذره تازه برای اولین بار بود که سر خاکش می رفتم. زمانیکه سر قبرش رسیدم تازه فهمیدم که خاله جون رو دیگه نمی بینم و من تو این دو ماه فقط خودمو گول می زدم ، به خودم وانمود میکردم که اتفاقی نیفتاده و همه چیز مثل قبله و از همه چیزهایی که منو یادش مینداخت دوری می کردم برای همین بود که قبل از شروع کلاس ها رفتم گرمسار ، چون می خواستم از مشهد دور باشم که یادش نیفتم حتی از وقتی که مشهد اومدم هم جرات ندارم برم خونه مادرجون که مبادا یادش بیفتم. لحظه خیلی سختی بود. به مادرم حسودیم می شد چون مثل اون جرات گریه کردن رو نداشتم. فقط بقض گلومو بسته بود و هر چند لحظه یک بار قطره اشکی از چشمام بیرون می زد که اونم دور از چشم بقیه با آستینم پاک می کردم. میترسیدم جلوی پدرو مادرم گریه کنم و داد بزنم و خالمو بخوام، ولی از داخل داشتم منفجر می شدم ولی جز سکوت کار دیگه ای از پسم بر نمی اومد.

امروز این اتفاق باعث شد جراتشو پیدا کنم و بتونم به خاطراتم با خاله جون فکر کنم و به یادش تو خلوت خودم گریه کنم.

خاله جون:دیشب خیلی جات خالی بود، بالاخره دایی محمود هم داماد کردیم. خانومش هم همونطور که دوست داشتی دکتره. سلام منو به پدر جون برسون.

عیدت مبارک.

برسنگ قبر من بنويسيد خسته بود              اهل زمين نبود  نمازش شكسته  بود

برسنگ قبر من بنويسيد شيشه  بود            تنها از اين نظر كه سراپا شكسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد پاك  بود             چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد اين درخت          عمري براي هر تيشه و تبر دسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد  كل عمر            پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود

پارسا - کوچه تنهایی خیال